(Nie masz własnej drogi, wytyczasz ją idąc – W nadwzroczności XVI), 2017r.
Obraz pokazujący coś w rodzaju drogi – schody. Drogi usłanej czerwonym dywanem, jednak leżący an schodach medal – nagroda jest daleko od wędrowca, który jakby lewituje. Po bokach nieużyteczne konstrukcje metalowe lekko porośnięte kwiatami – makami. Perspektywa nieba to z kolei ażurowa kompozycja kojarząca się z kopułą przykrywającą całość. Można by do tego obrazu przypisać moją konstatację: GDYBY BYŁY TYLKO PIĘKNE CHWILE, NIE WIEDZIAŁBYM ŻE ŻYJĘ. Oczywiście chwile w drodze. Bo tak naprawdę nie droga jest ważna lecz czas który w niej spędzasz. Bo CZAS jest dominantą wszystkiego.